ÝTÝRAZ EDÝYORUM

                                 
Þennurcum aradý..
-"Akþam bi yerlere gitsek" dedi..
-"Arkadaþým biz iþ çýkýþý biryere gitmek istiyorsak ancak ve ancak kepenkleri indirmeye yardým edecek kadar vaktimiz olacak" demek lüzumunu hissettim... sonra da karþýlýklý hoooofff ladýk...
Akþam oldu ve dingin bir iþ günü sonrasý arabada sessiz sessiz eve dönüyorduk her gün sonundaki gibi...Yol kenarlarýndaki çimenlikte otlayan hayvanlara neþeli küçük bir kýz çocuðu edasýyla
-"aaaaaa keçilere bak baba!" diye bir laf çýkýverdi aðzýmdan þuursuzca . Babamda tüm þuuruyla;
-"afferim kýzým ,ne güzel kuzular diymi!" demiþ olabilir belki...

Emel Sayýnýn þakýmasýný dinleye dinleye eve varmýþ bulunduk.Lakin daha eve girmeden ,
-"Emeeeeeel ekmek aaal!" nidasýyla bu üstün hizmeti yerine getirmek için madden ve manen kendmi hazýrlarken bir de baktýmki sokaðýn bir ucundan Þennurum elinde iki ekmekle geliyor..
-"Ekmek parasýný kazanmýþ insan modeli Þennurum" dedim ."Madem gidemiyoruz bir yere gel seninle ekmek almaya gidelim "...
Kenardan amcazadem lafa müdahil olup; -"zaten dünyada þu ekmek parasýný kazanmak için çýrpýnmýyor muyuz?" deyince
-"Uyma Þennurum sen onlara dedim.Gel biz gidelim"...
Sokak aralarýna dalarak yolculuðuumuza baþladýk...Þennura dönerek;
-"Daha ne kadar böyle sokak aralarýnda buluþmaya devam edicez Þennur dedim"..:)
Belki fýrýn zaten arka sokakta olabilir..Bu cümleyi kurana kadar gelmiþte olabiliriz yanýbaþýna...Ama olsun...Hem zaten 2 ytl ye kaç tane ekmek alýnýrdý bilmiyordum ki.
Bizde Þennurumla fýrýncý amcaya ;
-"2 Ytl lik ekmek almak istiyoruz" demeye karar vermiþtik...:)
Görevi baþarýyla yerine getirmenin saadetiyle "itiniz" yazýlý kapýyý büyük bir zahmetle kendine doðru çeken Þennuruma dönerek þöyle söyledim;
-"Zaten itiniz yazan kapýyý çekerek açan yalnýzca bir karadenizli olabilir"....
:)

                                                        

Burak ve arkadaþlarý kutlu doðum münasebetiyle hazýrladýklarý programda giymek üzere kumaþ pantolon,yelek ve papyon üçlemesinin içerisinde bir kýlýða büründü.Tabii dört yýl boyunca giydiði kýyafetlerden farklý olan papyon iþi onun dikkatini ziyadesiyle meþgul ediyordu..
Programa ve davete gitmek için kýrk yýlda bir takým elbise giyen babasýný görünce ilk tepkisi þöyle oldu;
-Baba , baþbakan gibi oldun! ;)

Program sonrasýnda davetli olduklarý içerisinde gelin ve damat olan eve geldiklerinde papyon muhabbeti uzayýýýýp gitti...
-"oooo Burak sende mi damat oldun? " sorusuna muhatap oldu evvela..
Sonra damat modeli gençle kýyafet mukayesesine giriþildi önce...
(Kendi papyonunu göstererek)
-Damatlar papyon takar ,diymi?
Kravat takan Damat ise cevap verir;
-Yani sen damat deðilsin mi demek istiyosun banaa? ;)
Oturduðum koltuðu iþaret ederek;
-Emel teyze koltukta papyon takmýþþ! diye baðýrýnca ,yýllardýr gördüðümüz koltuðun üzerindeki þeklin hiç bir papyona benzediðini farketmemiþtik...

Burak iþte...;)

Bizim minicik ufacýk kapaklý bi cep telefoncuðumuz vardý evde...Akýbeti suda boðularak ölmekmiþ,bilemedik...Okunmuþ suyun derinliklerinde gezerken bu telefon ,ardýnda sahibinin gözü yaþlý ve de ne yapacaðýný bilmez çaresiz bakýþlarý býraktý ,elinde tesbihiyle....Bir su bardaðý ne kadar derinse o kadar kayboldu derinliklerde iþte....

Bu acý günde annemin yanýnda olmalýyým sorumluluk hissiyle teselli cümleleri kuruyordum ona,kendini iyi hissetmesi umuduyla...

-Dualarla uðurladýk onu anneciiim.Kutsal suyla yýkanmakmýþ kaderi,Bu gidiþ ne güzel gidiþtir....O kalbimizde yaþýyacak...üzülmeyesin....

Artýk yoðun geçen telefon trafiði konuþmalarý yok evimizde ,kýsa süreli de olsa hüzünlü bir sessizlik var ...

hýýýýýhhhhh diye bir iç çekiþiyle telefonunu karþýsýna alarak onu nazlatan,

-Ama ben onu çok seviyodum,miniciktiiiiii....

Telfonunu tekrar çalýþýr umuduyla açýldýðýnda ,

-Emel,bir ýþýk var ekranda? sorusuna karþýlýk,

-Nurdur anneciiim o ,nurdur...

cevabýný alýp tüm uumudu sulara düþmüþ (hah suya düþen telefondu pardon:):):)

Artýk aynýsýndan imal edilmeyiþinin bilinciyle hüzünlenen bir insan var evimizde þimdi..

Katil Býçak

Bir kaç gün evvel evdeki býçaklarý bilemiþti.Anne yüreði iþte,demiþ Emel þimdi elini keser,salatayý ben yapayým...Akþam iþten eve geldiðimde,yara bandý istendi acilen benden...Tabi olayýn mazisini henüz bilmediðimden kardeþimin uyduruk her çizgiye yarabandý sarma heva ve heveslerinden biri diye düþünmüþtüm...Eve vardýðýmda ise tüm gerçekleri öðrenmiþ bulundum üzülerek....Anneciiiiim dedim...

Bari masayý hazýrlamaya yardým edeyim...Sonrasýnda hatýrladýðým baþ parmaðýmdaki kesik....

-Anne dedim boþunaymýþ meðer endiþen,ikimiznde kanýný akýttý bu hain býçak :P

Ertesi gün ....

Yine akþam,

Yine yemek masasý hazýrlýðý falan...

Dalgýn ve düþünceli Emel katil býçakla ekmek kesiyor....

ha ha haaa ...Bu sefer kanýmý akýtamýycaksýnnn diye düþünüyordumkiiiii,o da neeee

Ýþaret parmaðýmda koca bi çizikk...
Sýrayla gidiyoruz,ayný performans devam ederse þayet,kýsmetse yarýn orta parmak,yüzük parmaðým,pazar gününe tüm parmaklarýmda zoro iþareti olacak sanýyorum ki...

Burak diyorum çok konuþuyosun diyorum azacýk sus diyorum ...

-"Öyle denmez Emel teyze"diyor..Ve nefes almadan konuþmaya devam ediyor...Týkandýðý yerde durup düþünmek yolu yerine;

-"giderken ,ken,ken,ken,ken,......."

diye diðer kelimeye geçiþ sürecini dahi gürültüyle devam ettiriyor....

Hofff diyorum bende ....

Misal ,yazarken bile diyorum çýkarsak sesli harfleri daha az gürültü olsa,sessiz sessiz anlaþsak ...

Ben diyorum mesela ,beni sessiz sessiz çaðýrýn ...

ML...

ben anlarým

:)

_Gazetelerin ebatlarý tek baþýma okuyamayacaðým kadar büyük...Neden bir masaya yada boylu boyunca yere serilerek okumaya ya da bir baþkasýnýn sayfanýn baþýný tutmak þeklinde yardýmýna ihtiyaç duyuruluyoruz???

-Neden otobüslerde koltuklar karþýlýklý ,ne gereði vardý,Neden böyle bir ihtiyaç hissedildi? ve neden bakýþlarý kaçýrmak için bu kadar çaba sarfediyorum ve sonunda yere bakmak zorunda kaldýðým için mide bulantýsýna maruz kalýyorum?

-Neden sabahýn bir nurunda kapýyý açar açmaz karanlýkta bir çift gözle karþý karþýya gelince irkitiyosun beni kedi þermiiiiinn! Her defasýnda ayný numara yutulurmu? Yutuyorum iþte !!

Buraðýn yemek duasý;

Yemeðimi yemeden

El açtým Allahým sana,

Akýl fikir doðruluk iyi huylar ver bana

Yemessem büyüyemem

Okuluma gidemem

Güzel güzel yiyelim

Okulumuza gidelim..

Burak efendi her sofraya geç oturan için kattiyetle yemeðini yedirtmiyor yemek duasýný yapmadan..Her kes için tek tek dua ediyor..Sofrada ben babam ve onun babasý annem ve ablam var...Buraðýn duasý þu þekil oluyo...

Yemeðimi yemeden

El açtým Allahým sana,

Akýl fikir doðruluk iyi huylar ver bana

Yemessem büyüyemem

Ýþime gidemem(parmaðýyla tek tek babamý beni ve eniþtemi gösteriyor :)

Okuluma gidemem(kendisini gösteriyor)

Güzel güzel yiyelim

Okulumuza gidelim,Ýþimize gidelim...

Sýra masaya geç oturan annem için okunacak duaya geldi...

-Ananeeee yemiyoruzzzz duamýzý ediyoruuzzzz...

Yemeðimi yemeden

El açtým Allahým sana,

Akýl fikir doðruluk iyi huylar ver bana

Yemessem büyüyemem

Hiçbiyere gidemem

Güzel güzel yiyelim

Hiçbiyere gitmeyelim...

(çünkü buraðýn anneannesi ev hanýmý)

Bir çocuðun ishalin ne olduðunu bilmediðini düþünürsek onun ishali nasýl tarif edebileceðini hiç düþündünüzmü?

Ýþte þöyle oluyo...

-Anneee! popomdan çiþ yaptým...

:)

Hani demiþtim ya ,Þu 4.etap otobüsleri niye gýcýr gýcýrda 1.etap otobüsü körüklü diye...Yetmez bu itiraz ,en can alýcý soru þu olmalý halbuki; 4.tap otobüsleri ard arda geçerken bu 1.etap otobüsleri nerede geziyolar...Öyle ki 40 dakika soðukta karanlýkta ve bi baþýma bekledim teþriflerini...Bi anda aklýmdan geçiverdi ,acaba birileri ah mý etti deyi...

Ýnatla beklemeyi sürdürdüm ,ha geldi ha gelecek diye....Geçen 4.etap otobüslerini saymaktan bitap düþmüþtüm artýk...Ve gayri ihtiyari geçen arabalarýn ýþýklarý baþýmý döndürüyordu ...Çünkü sanki mecburmuþum gibi istemsiz, hassas ve sorumluluk sahibiymiþ edasýyla, sadaktle gelen geçen arablarý takip halinden birtürlü kendimi alamýyordum...

Artýk ümidimin ü sü kalmadýðý noktada, onca önümde duran ve inatla reddettiðim taksilerden birine binmeye karar verdim...Gerçi daha yeni arkadaþýn taksiciyle arasýnda geçen muhabbeti bir an zihnimde canlandý...Þöyle ki;
-Nerelisiniz;

-Trabzon
-Bende siirtliyim..Benim kýzda orda üniversitede okuyo.(Taksici üni.de okuyan kýzýndan ve yeni doðan bebeðinden bahis açýnca arkadaþ nasýl oluyor diye sorma gafletinde bulunuuvermiþ.)

-Benim ikinci hanýmdan oluyo yeni bebek..Ýlki beni aldattýda ,vurdum onu..Ama ölmedi...Geçen bizim kýza kontör yolla dedimde haným mýrýn kýrýn etti.Dedim kes ,kapý orda...Sanýrým bunlada sonumu iyi görmüyorum..

- :)

Birden irkildim tabi....O da ne,zaten gelip geçen tüm taksiler sanki kaybolmuþtu...Ey büyük Allahým dedim içimden aðlamaklý ,niçinnn niçinnnn!!! Sanýrým (!)ticari taksiler vazifelerini gönüllü taksicilere býrakmýþtý.....Gözlerimden bu durumumun acizliðinden ve kabullenememenin verdiði hýrstan ötürü aktý akacak göz yaþlarýma mukayyet olmam görevi icab etmiþti artýk...Bu yorgunluk beni öldürür mü diye düþünce sardý tüm ruhumu....

Ve iþte ,nihayetinde otobüs körüklerini sallaya sallaya göründü karanlýk ufukta...Yaklaþýnca içerideki sýcak atmosfer birden gözümü aldý...Belirtmeliyimki bu sýcaklýk kaloriferden deðil,insanlararasý mesafenin küçüklüðünden kaynaklanýyordu ...Mevzu bahis olan bu sýcaklýk gözlerimdeki yaþýn miktarýnýda arttýrdý aynýzamanda...Çok duygusal oluyosun Emel dedim içimden kendi kendime...Ve bekleyiþ halimin vehametini düþünerek irkilip kendime geldim ve baðrmaya baþladým heyecanla "benide alýn aranýza"....

Ve tabii bu gecikmenin,kalablýðýn ,sýkýþmýþlýðýn hasýlý tüm bu atmosferin hakkýný vermek gerekliydi elbette...Ben geçecek bu güzel yolculuðun bedelini ödemeliyim sorumluluðuyla parayý uzattým seve seve...(!)

Kalabalýktan inenler binenler karýþtý kaldý...Bir haným tam inecekken kapý kapandý...Bu vaziyetin verdiði hiddetle kadýncaðýz baðýrdý orta kapýdan....

_Yaaaaauuu kör müsün salak mýsýn!!!!
Þöförde ,

-Heeeeaaaaaaa körümmmm salaaaaaaammm...Allah Allah...

deyince tüm otobüs kahkaha attý....
Ýþte buna çok ihtiyacým vardý...

jimmy okula giden bir ufaklýktýr..Ýlk defa bir okul resmi çektireceði gün için heyecanlanmaktadýr.O günün sabahý yüzünde ne görsün ....

arkadaþlarý jimmy e sorarlar;

-hey jimmy o yüzündeki þiþlikte nedir?

Jimmy kýzgýn bir þekilde,

-Bir þiþlik!!!!

-bir kýzarýklýk!!!

-Bir çýkýntý!!

-?????

_öfff tamam,bir sivilce!!!!!!   (demek herkes benim ruh halimi taþýyo, varlýðýný kabullenmekte dahi zorluk çekiliyo...Alýþýrsýn kardeþim jimmy alýþýrsýýýýýýýýn...)

Jimmy günün sabahýnda karþýlaþtýðý bu kötü süpriz karþýsýnda oldukça üzgün ve sitemkar...

-Ooooofff Tanrým,sanýrým lanetlendim!!!!

deyince ,kameralar sivilcenin arka planýna yönelir ve olayýn kahramaný sivilceyi temsil eden yaratýðý görüntüler...

sivilce ,etrafýndaki vitesleri ve pedallarý çýlgýnlar gibi hareket ettiriyordur görev aþký ile,

-Heyyy ,daha fazla kýrmýzýlýk ,daha fazlaaaa þiþlikkkkk!!!! (tamda tahmin ettiðim bir görüntü)

Çizgi filmde kendimi buldum yahu :)

Pazar günü eve dönerken bayiden uzun zamandýr okuyamadýðým dergiyi aldým ve eve geldim...Akþamýnda iþlerimi hallettikten sonra oturup keyifle okumayý hayal ederek...Hele ki yeni dergi ve gazeteyi ilk okuyan olmanýn ne kadar keyif verici birþey olduðunu düþünüyor iseniz,güzelliði düþünün artýk...Bir akþam okundu,ertesi gün devam edilmek üzere bir kenara koyuldu dergi...Ertesi gün iþten gelindikten sonra evde yemesi güzel lakin kokusu dayanýlmaz balýk ziyafeti olduðu burun direklerince hissedilip ,sinyal beyinin ilgili algý noktalarýna iletildi ..

Þimdi dergiyle baðlantýsý nedir derseniz bu balýklarýn derseniz,þöyle ki;

Balýk kokan bir yaratýk olduðu içün bu koku masaya sinmesin diye biz masaörtüsünün üzerine gazete kaðýdý koyarýz.Benimde o esnada dergimi okuyasým tutmasýnmý...Arýyorum arýyorum evin tenha yerlerini dahi,yok yok...Derginin rahiyasýný alamayacak kadar baskýn balýk kokusu geçte olsa beni kendime getirdi ve aðlamaklý olarak gözüm yemek masasýna ürpererek baktý...Aman Allahým ya göreceðim gazete benim dergimin nadide sahifeleriyse!!! Yüce Rabbim, bu gerçekle yüzleþmeliydim...Ve sonunda gözlerimle gazete ypraklarý bir noktada buluþtu....Ohhhh çok þükür o yapraklar benim dergimin sahifeleri deðildi....

E mühim olan burasý...Neredeydi peki bu dergi...Ýlgili merciiye danýþýlmalýydý artýk...Her eve kitap ve mecmua giriþinde "yeter artýk!!!!" diye isyan eden bir annenin "dergim nerde" sorusuna vereceði cevabý kendi özgür ve hür irademle duymak istemem ise takdire þayan bir cesaret örneðiydi..Endiþelerimi arkama aldým ve tüm cesaretimle sordum;
-Anne dergim nerde??
-ne dergisi ,ben bilmiyorum dedi annem...
-Anne dün okuyodum ya dedim,o iþte nerde...

Annemin sinsi gülüþüyle bilmiyorum deyiþi beni yeternce iþkillendirdi zaten...Artýk dergiden ümidi kestim ama bu sefer merakla derginin akýbetini merak ediyordum..Tekrar sordum

-Anne doðru söyle naptýn dergime???
-Deðerlendirdim onu (hýh) demezmi bana..Ohhhh may Allah...

-Ama anneeeee!!! dedim aðlayarak....ve ýsrarlarým sonucunda derginin çöp kovasýnýn kenarýnda ilk sahifelerinin olmayarak mahzunca durduðunu gördüm.

Ana yurdundan kamýþ misali koparýlan dergimin sahifeleri þimdi baþka amaçlara hizmet etmekte ...
Onca insan bu yaayýnlarý çýkarýrken hiç düþünürlermiydi ki o emekleri bir marul yapraðýný sýmsýký sarmakla vazifelendirilsin...:)

Bir yatsý vakti Eyüp te....

Bir niþan davetindeydik....Uzun süredir görüþememenin verdiði hasretle bitmeyen sohbetler...Öyle ki kalktýðým sandalyeye bir daha oturamayacak kadar hararetli yer deðiþtirme hengamesi,diðer masalara ulaþabilmek koþturmacasý...

Gülmeler, konuþmalar,aðlayan ,koþan çocuklar...

Daha sakine doðru kaçýþ isteði soyut anlamýndan somut icraata dönüþmeliydi artýk...Ben ve ekibim ,dini vecibe için pencereden gözümüzün gördüðü Eyüp Camiine doðru ilerledik..Ama o da ne ýsrarla açýk kapý bulmak için mücadele ediyorum,lakin yok ,yok... Saat 9 da kapanývermiþ meðer....Ama hiç o saatte orada olmadýmki ,çok tuhaf geldi bana bu,camiilerde kapanýrmýymýþ?

Artýk namaz evde kýlýnmalýydý demekki ama baþka bi ihtimal olmalýydý...Birinden bilgi almak için dükkanlara doðru yöneldim.Annemse ýsrarla hurmacýya sor,hurmacýya sor diye yönlendirince,yanýndaki dükkana deðilde hurmacýya baþka namaz kýlabileceðimiz bir yer yokmu diye sordum...Hurmacý amca da bizi genç bir evladýn peþine taktý,eyüpün karanlýk arka sokaklarýnda inþaat halindeki köhne yapýnýn üst katýnda kurulu mescitte(derghta) namazýmýzý kýlmamýza sebep oldu.....

Hurmacý amcadan,bizi dergaha götüren kardeþten,beni hurmacýya yollayan annemden Allah Razý olsun...

....

Göreceklerin, makam ve mertebenin sana izin verdiði kadarýyla sýnýrlýdýr. Ne fazlasýný bekle, ne de eksiklikten þikayet et! Tencere yuvarlanýr kapaðýný bulur. (Gün gelir kapaðýn dar gelirse yeniden yuvarlanmaya baþla! Artýk büyümüþsün demektir.)
Dücane Cündioðlu

Ben fazlasýný beklemeyi istiyorum halbuki...